Stay loyal. Stay faithful. Stay true.
-Chciałabym mieć takiego małego, niewidzialnego duszka który mówiłby mi co mam robić. I w ten sposób żadna moja decyzja nie byłaby zła - powiedziałam do Lauren, jednocześnie wygrzebując resztki lodów z kubeczka.
-Ty i tak jesteś do reszty świrnięta - odparła. - Dobra, nie zmieniaj tematu, pokaż mi w końcu te swoje projekty.
Szybciej niż zdążyłam się zorientować, podebrała mi spod łokcia teczkę z rysunkami.
-Ej!
-No co? Masz coś nowego?
-Tak, pod spodem. - westchnęłam i oparłam głowę na ręce, wyczekująco patrząc się na Lau.
-Ta sukienka, tak? A to co? Wygląda jak skrzyżowanie flaminga z baletnicą. Ale dobre. I kiedy zrobisz z tego użytek?
-Czy ty myślisz że siedzę na dupie i nic nie robię? Nie będę wiecznie robić kawy w Starbucksie. To fajna praca, ale nie dla projektantki. Nie dla niej rzuciłam wszystko i przeprowadziłam się na drugi koniec świata.
-Tak wiem, - westchnęła Lau - ale szkoda że tak trudno znaleźć pracę.
-Wcale nie trudno- powiedziałam- ale nie chcę marnować czasu na staż w jakiejś modowej gazecie, bo to samo robiłam w Polsce. No ale posady redaktor naczelnej lub stylistki nie rozdają jak ulotek.
-Jezu, ale na początek nie możesz mieć za wysokich wymagań, bo będziesz jechała na szmacie w McDonaldzie, albo robiła kawę i ze sztucznym uśmiechem pytała się ludzi jak mają na imię!Spojrzałyśmy na siebie naraz i jednocześnie zawyłyśmy ze śmiechu.
No cóż, często jesteśmy w takiej sytuacji gdzie nie ma innego wyjścia tylko śmiech.
Może coś wyjaśnię.
Nazywam się Wiktoria West, mam 18 lat i jestem w Los Angeles. Przeniosłam się tu niedawno, marząc o karierze w branży modowej. Dziwne nazwisko? Moja mama jest Angielką, ale mieszka w Polsce razem z moim ojczymem. Klasyczny przykład stracenia wszelkiego rozumu dla miłości: poznali się na jakiś targach architektów w Warszawie i zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Do tego stopnia, że przeprowadziła się do miasta z którego wcześniej uciekła. Bardzo mądrze. Na domiar złego mnie też zabrała ze sobą, a moja starsza siostra została sobie w Londynie i wszystko super.
Nie żebym nie chciała szczęścia matki, ale Krzysztof potwornie mnie denerwuje. Chodzący ideałek, miły, troskliwy, opiekuńczy. A jednocześnie 40-letni rozwodnik z dwójką dzieci, każde z inną kobietą. Mamie to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie, te dzieci czasami u nas bywały na weekendy. Mi się zbierało na wymioty za każdym razem jak ze swojego pokoju słyszałam odgłosy zabawy perfekcyjnej rodzinki. Czyli cały czas. No, ale do rzeczy.
Od tamtej pory wiedziałam dwie rzeczy: że nie będę z nimi mieszkać i że chcę spróbować swoich sił za granicą. Polskę kochałam, w końcu tu się urodziłam, ale źle się czułam w tej rodzinie. Więc postawiłam wszystko na jedną kartę i w dniu swoich 18 urodzin wsiadłam w samolot do Los Angeles i kilkanaście godzin później wysiadłam pełna nadziei, wiary w siebie, i ulgi. Tym ostatnim rozkoszowałam się przez miesiąc, sprawę kariery spychając na drugi plan.
Zamieszkałam u przyjaciółki mamy ze studiów, bardzo miłej pani z mężem i dwójką bacho... eee dzieci. Nie no, przesadzam, są jeszcze małe, to da się znieść. Mam zatem mieszkanie, względną pracę, i Lau.
Wyżej wspomniana pociągnęła mnie za włosy.
-Wiki, weź się i zrób coś ze sobą. Śmiech śmiechem, ale serio powinnaś się bardziej starać.
Westchnęłam.
-Tak wiem. Obiecuję że się wezmę do tego 10 razy bardziej niż dotychczas.
-10 razy zero to wciąż zero - powiedziała ze znaczącą miną i znów się roześmiałyśmy.
***
Następnego dnia, wstałam do pracy i patrząc się na swoje odbicie w lustrze, wewnętrznie motywowałam się do działania. "Cuda zdarzają się codziennie i wiem że to dziś, właśnie dziś, życie da mi wielki prezent! " otworzyłam jedno oko i spojrzałam się na zegarek " w postaci zjeby od szefa jak za moment się nie ubiorę".Następnie powoli wypuściłam powietrze z płuc i uśmiechnęłam się do siebie. Wysoka, blada dziewczyna o długich, niemożliwie rozczochranych włosach odpowiedziała tym samym. Właściwie średnio podobam się sama sobie. Nie wyróżniam się zbytnio z tłumu, w Europie to już w ogóle, ale tutaj jestem zdecydowanie bledsza od innych, no i mam oczy (Wow). Jasnobłękitne, które lubię porównywać do wody na jakiś egzotycznych wyspach. Krystalicznie czystej i jasnej. Oczywiście w te lepsze dni, bo w gorsze wolałabym mieć brązowe. No ale tak już jest. Osoby które mają jasne oczy chcą mieć ciemne, i vice versa.
Następne minuty zeszły mi na gapienie się na swój brzuch, robienie kokieteryjnych póz i ustawianie się tak żeby na moje oczka świeciło światło, bo wtedy są fajniejsze, aż usłyszałam jak Anna wstała i poszła do łazienki obok. Co oznaczało że jestem megaspóźniona, więc w przyspieszonym tempie uczesałam się, umalowałam, założyłam pierwsze lepsze rzeczy i wyleciałam z domu jakby gonił mnie morderca z piłą mechaniczną. Dobra, nie aż tak, jakby mnie gonił z siekierą.
Dobiegłam do kawiarni, szybko się przebrałam, i stanęłam za ladą. Standardowo przyjmowałam zamówienia, wydawałam napoje i podawałam ciastka. Z niecierpliwością czekałam aż przyjdzie po mnie Lauren, a dziś ma casting (jest początkującą aktorką), to może jej się chociaż coś uda.
Zmiana się kończyła, przyszli już Robert i Angela, a ja mogłam posprzątać stoły i sobie pójść. Ścierając filozoficznie okruszki ze stolika przy oknem i myśląc o wzorze cekinów na nowej sukience, zauważyłam nagle moją przyjaciółkę, która stała pod palmą i dawała mi dziwne znaki podskakując z podnieceniem. Westchnęłam rozbawiona i dałam jej znak że już idę. Biedaczce bardzo spodobał się Alex, który często był na mojej zmianie, a wtedy rzadko wchodziła po mnie do środka. Dziwne, bo Lau raczej podoba się facetom i nie ma problemów z nieśmiałością. Lecz gdy Alex przyjmował od niej raz zamówienie to oblała się czerwienią i ledwie wydukała z siebie cokolwiek. Po wyjściu usiadła na ławeczce i najpierw milczała przez 5 minut, potem zaczęła się śmiać jak głupi do sera, a na końcu stwierdziła że więcej tam nie wejdzie kiedy on ma zmianę. Mi tam on nie podpasował, dobry ziomek, ale nic poza tym.
Przebrałam się szybko i wyszłam do tej idiotki.
-No i co? Trzeba było wejść, dziś ma na sobie bardzo seksowną, obcisłą, białą koszulkę...
-Wiki - przerwała mi. - Wiki, Wiki, Wiki! - złapała mnie wpół i podniosła do góry.
-Boże jedyny co? Puść mnie bo się przewrócimy! Dostałaś rolę?
-Lepiej! - krzyknęła.
-Główną rolę?
-Nieeeee, Wiki, Wiki!- piszczała dalej.
-Reżyser chce Cię poślubić i zabrać do Saint-Tropez?
-Baaardzo śmieszne! Nie, nie, zobacz, zobacz! - wcisnęła mi w rękę jakąś kartkę, na której był napis: "ONE DIRECTION młodszy stylista kontakt" i numer telefonu. Spróbowałam przyjąć minę, jakbym dokładnie zrozumiała. Nie nabrała się.
-Wiktorio! Nie rozumiesz?! Mózg ci od kawy wyparował?! To TWOJA WIELKA SZANSA!!
-Porąbało cię? Gdzie ja? Buty im mogłabym czyścić najwyżej..
-No właśnie nie! Słuchaj, przecież to niepowtarzalna szansa! Obie jesteśmy fankami, ja bym umarła jakbym mogła dostać taką pracę! - wykrzyknęła.
-Czy nie muszę mieć jakiś kwalifikacji? Przecież nie mam wielkiego doświadczenia, tylko parę staży..
-Ta firma co organizowała mój casting, organizuje też dla nich w sprawie stylisty! Pytałam się już czy możesz przyjść i co jest potrzebne, powiedzieli że musisz wziąć swoje projekty i tyle. Szukają osoby z pasją i zaangażowaniem, chcą nieco zmienić im wizerunek. Ty się idealnie nadasz!
-Chyba zwariowałaś do reszty. Moje projekty to w większości sukienki, poza tym są amatorskie i..
Przerwała mi wpół słowa.
-Nie masz wyjścia, już cię zapisałam.
-Co?!
-Jakbyś miała pytania, to do nich zadzwoń, casting odbędzie się jutro o 11, masz tu zapisany adres. Pójdę z tobą oczywiście! Co do projektów to masz jeszcze dużo czasu żeby się nad nimi zastanowić.
Wiktoria, to niepowtarzalna szansa. M u s i s z iść!
Wobec takiej argumentacji wypuściłam tylko buntowniczo powietrze i zapatrzyłam się na kartkę z adresem...
______________________________________________________________________
Hej! To mój pierwszy rozdział, więc zależy mi na Twojej ocenie.
Jeśli Ci się spodobał skomentuj go i powiedz mi co o tym sądzisz:)
W razie pytań tu jest mój ask: http://ask.fm/redmojito a to twitter: @Rosaleen305
Buzi dla Ciebie i do następnego rozdziału!
m.west
